Zgłoszenia tranzytowe: T1, T2 i miejsce przeznaczenia

Status celny decyduje o procedurze

T1 stosuje się z reguły dla towarów nieunijnych; T2 ma zastosowanie w odpowiednich przewozach towarów unijnych. Sam kraj wysyłki nie przesądza o statusie celnym towaru. Potrzebujemy dotychczasowych dokumentów, trasy oraz planowanego miejsca przeznaczenia, aby ustalić właściwą procedurę z odpowiedzialnym przedstawicielem celnym.

Wiedz, kto ponosi odpowiedzialność

Operacja tranzytowa ma swojego posiadacza procedury, może wymagać zabezpieczenia celnego oraz ma wyznaczone miejsce przeznaczenia i termin. Przewoźnik potrzebuje numeru referencyjnego przesyłki oraz instrukcji. Towar musi zostać przedstawiony lub odebrany zgodnie z obowiązującą procedurą uproszczoną. Potwierdzenie przyjęcia na magazyn nie stanowi automatycznie dowodu zamknięcia tranzytu.

Zaplanuj kolejną procedurę celną

Tranzyt zawiesza należności celno-podatkowe na czas przewozu; nie czyni towaru bezcłowym. W miejscu przeznaczenia towar musi zostać objęty uzgodnioną kolejną procedurą, np. odprawą importową lub inną uprawnioną procedurą celną. Przed wyjazdem pojazdu należy potwierdzić właściwy urząd celny lub upoważnionego odbiorcę.

Powiąż tranzyt z danymi granicznymi

W przypadku norweskich przejść drogowych obsługiwanych przez Digitoll numer referencyjny tranzytu musi znaleźć się w odpowiednich informacjach o przesyłce. To, kto zamyka procedurę, zależy od tego, czy kończy się ona na granicy, czy u upoważnionego odbiorcy w głębi kraju. Potwierdzamy tę kolejność na etapie wyceny, zamiast traktować T1 jako zwykły dodatkowy dokument.

Zanim towary wyruszą